[post-views]

امروز که داشتم برای دوستان میگفتم که مگر بچهها چقدر با ما هستند! ۱۸-۱۹ سال! همزمان بخش ملامتگر و محاسبهگر من این عدد را از ۹ سال کم کرد و یادم آمد که نصف زمان من و تو گذشته! وقتی دوست مخاطب من داشت با خودش تاسف میخورد که او که پسری هم سنوسال تو دارد و زمان زیادی ندارد من نیز داشتم همزمان تاسف مضاعف میخوردم آیینم.
اما چرا حسرت بگذار همین لحظه حال را با هم بگذرانیم! بیخیال گذشته و آینده!
و این بیت فاضل نظری چه تقران میمونی داشت با این وصلت!
کسی برای ابد با کسی نمی ماند
زمانه است رفیقا، زمانه را بپذیر







ثبت ديدگاه